ساختار کلی

• بازی دو سو داره: یارانِ جمشید (اکثریت؛ نقشِ همدیگه رو نمی‌دونن) و ضحاکیان (اقلیت؛ فقط ضحاک نقشِ همه‌شون رو می‌دونه، ولی خودشون همدیگه رو نمی‌شناسن). سهراب اولش بی‌طرفه و بعداً به یکی از دو سو می‌پیونده.
• جمشید و ضحاک از ابتدا برایِ همه آشکارن و هر دو نامیرا هستن: هیچ قابلیتی، هیچ حدسی و هیچ رأیی نمی‌تونه از بازی خارجشون کنه.
• بازی میانِ دو فاز در نوسانه: روز (گفت‌وگو، رأی و تصمیمِ جمشید) ← خوابِ نیم‌روزی ← شب (ضحاک شکار می‌کنه و یارانش قابلیت به‌کار می‌برن).
• خروج از بازی فقط به دو راه ممکنه: رأیِ روزِ جمشید، یا کشتنِ شبانه (عمدتاً به‌دستِ ضحاک؛ چند نقشِ دیگه هم می‌تونن بکشن). کسی که خارج می‌شه از اون به بعد فقط ناظره.
• با مرگِ تمامِ یارانِ یک پادشاه، بازی به نفعِ پادشاهِ دیگه تموم می‌شه. جمشید و ضحاک شمرده نمی‌شن، ارمایل جزوِ یارانِ جمشیده (با اینکه در استعلام‌ها ضحاکی نشون داده می‌شه) و سهرابِ نپیوسته برایِ هیچ‌کدوم شمرده نمی‌شه. در پایانِ بازی نقشِ همه — زنده و مرده — آشکار می‌شه.

فازِ روز

• همه (به‌جز جمشید و ضحاک) نوبتِ صحبت دارن.
• هر بازیکن بعدِ نوبتش به دو نفرِ متفاوت (نه به خودش) یک کارتِ پیمان (اعتماد) و یک کارتِ گمان (بی‌اعتمادی) می‌ده. کارت‌ها علنی‌ان و جمعِ آرا در طولِ روز برایِ همه دیدنیه — هرکس هر لحظه می‌دونه چند پیمان و چند گمان گرفته و رأیش رو به کی داده.
• بعدِ پایانِ گفت‌وگوها، مجلسِ مهان همیشه تشکیل می‌شه (اجباریه): دو یا سه نفرِ باپیمان‌ترین در جمع مشورت می‌کنن و دو نفر رو به‌عنوانِ متهم به جمشید معرفی می‌کنن. اگه برایِ ورود به مجلس تساوی بود، خودِ جمشید از میانِ برابرها انتخاب می‌کنه.
• جمشید از میانِ دو متهمِ مجلس یکی رو برایِ مرگ برمی‌گزینه — یا هیچ‌کدوم رو؛ او همیشه می‌تونه کسی رو نکشه.

خوابِ نیم‌روزی

• همه چشم می‌بندن. جمشید از میانِ دو متهمِ مجلسِ مهان یکی رو برایِ مرگ برمی‌گزینه (یا هیچ‌کدوم رو) و تصمیمش رو آهسته به گرداننده می‌گه.
• بعد کیکاووس بیدار می‌شه؛ کشته‌یِ احتمالیِ روز — بدونِ گفتنِ دلیل — بهش نشون داده می‌شه و می‌تونه با نوشدارو نجاتش بده. نوشدارو روی سهراب و در «روزِ کینِ سیاوش» بی‌اثره.
• اعلامِ عمومی فقط نتیجه‌ست: «فلانی امروز از بازی خارج شد» یا «امروز کسی خارج نشد». هیچ‌وقت دلیل، رأیِ کی، یا نقشِ اعضایِ مجلسِ مهان گفته نمی‌شه.

فازِ شب

• ضحاک دو نفر رو برایِ طعمه‌یِ مارهاش انتخاب می‌کنه؛ ارمایل یکی رو نجات می‌ده و دیگری کشته می‌شه. اگه خودِ ارمایل جزوِ اون دو نفر باشه، هر دو کشته می‌شن؛ اگه ضحاک اشتباهاً یکی از یارانِ خودش رو انتخاب کنه، هیچ‌کس نمی‌میره.
• ترتیبِ بیداری (سودابه همیشه اولِ شبه، چون افسونش قابلیتِ هدف رو همون شب باطل می‌کنه): سودابه ← ضحاک ← ارمایل ← افراسیاب ← هومان ← رستم ← زال؛ گرسیوز خارج از نوبت و هر لحظه. نتیجه‌یِ همه‌یِ اکشن‌ها یک‌جا در پایانِ شب حساب می‌شه، نه فوریِ هر اکشن.
• اگه ضحاک نتونه کسی رو بکشه، فردا اعلام می‌شه «ضحاک گرسنه مونده». فقط کشته‌یِ مستقیمِ ضحاک و خودکشیِ گرسیوز خوراکِ مارها حساب می‌شن. اگه ضحاک دو شبِ پیاپی گرسنه بمونه، ناتوان می‌شه: نامیرا می‌مونه ولی دیگه نمی‌تونه بکشه یا رهبری کنه؛ از اون شب ضحاکیان (بدونِ ارمایل) همدیگه رو می‌شناسن.
• در پایانِ هر شب، جاماسپ بیدار می‌شه و فقط نقشِ کشته‌هایِ روز و شب رو می‌شنوه — نه اینکه کدوم اسم صاحبِ کدوم نقش بود.

کارت‌های پادشاهان

هر کارت فقط یک‌بار در کلِ بازی — نه هر روز.

• جمشید: جامِ جم (فقط تعدادِ یارانِ زنده‌یِ هر دو سو، نه اینکه کی‌ان) و فراخواندنِ سروش (دروازه‌یِ نامه‌نگاری برایِ همه).
• ضحاک: اهریمن (اون روز بدونِ صحبت، مستقیم به خوابِ نیم‌روزی می‌ریم) و زندان (یک نفر برایِ یک شبانه‌روز — همون روز و شبِ بعدش — از بازی بیرون می‌ره: جمشید نمی‌تونه بکشدش، شب هیچ‌کس و هیچ قابلیتی روش اثر نداره و خودش هم بیدار نمی‌شه؛ صبحِ روزِ بعد برمی‌گرده).
• اگه فراخوانیِ سروش و اهریمن هم‌زمان بشن، اون روز کسی صحبت نمی‌کنه — فقط نامه‌نگاری ممکنه.

سروش — نامه‌نگاری

• جمشید یک‌بار در کلِ بازی، فقط در طولِ روز، سروش رو فرا می‌خونه؛ تا پایانِ همون شب هر بازیکن می‌تونه یک نامه بنویسه.
• نامه‌ها فقط در طولِ روز نوشته می‌شن؛ شب فقط تحویل گرفته می‌شن. گیرنده می‌تونه یک بازیکنِ مشخص یا یک نقش (بدونِ دونستنِ صاحبش) باشه.
• نامه‌ها بی‌نامن — گیرنده هیچ‌وقت نمی‌فهمه از طرفِ کیه. آخرِ شب نامه‌ها به گیرنده‌ها تحویل داده می‌شه.
• جمشید، ضحاک و سهراب نمی‌تونن نامه بنویسن؛ ارمایل هم بعدِ ناتوانیِ ضحاک.
• ضحاک می‌تونه یک نفر رو شنود کنه: همه‌یِ نامه‌هایِ اون فرد — چه فرستاده، چه گرفته، حتی خطاب به نقشش — به ضحاک هم می‌رسه؛ ولی نامه به گیرنده‌یِ اصلی هم می‌رسه و شنود مانعِ تحویل نمی‌شه.

هنگامه‌های ویژه

• قیام (درفشِ کاویانی): مرگِ کارن به‌دستِ ضحاک، به شرطِ اینکه کاوه زنده باشه (وگرنه قیام اصلاً آغاز نمی‌شه). از اولین شبِ بعد کاوه و فریدون با هم (بدونِ جمشید) بیدار می‌شن و مشورت می‌کنن؛ فریدون هر شب یک نفر رو به جمع اضافه می‌کنه (حداکثر دو نفر در کلِ بازی). اگه ضحاکی اضافه بشه، همون شب بیدار می‌شه؛ شبِ بعد کاوه و شبِ بعدترش خودِ فریدون از بازی خارج می‌شن و قیام شکست می‌خوره.
• کودتا: مرگِ کارن به‌دستِ جمشید. زال، رستم و جاماسپ چشم‌بسته رأی می‌دن که قدرت به فریدون منتقل بشه یا نه؛ با اکثریت، فریدون به‌جایِ جمشید کشته‌یِ روز رو انتخاب می‌کنه و با مرگِ فریدون قدرت به جمشید برمی‌گرده.
• سیاوشان: حذفِ اشتباهیِ سیاوش به‌دستِ جمشید — نقشش آشکار می‌شه و به بازی برمی‌گرده؛ بعدش اگه ضحاک بکشدش، «روزِ کینِ سیاوش» می‌شه: جمشید می‌تونه دو نفر رو برایِ مرگ انتخاب کنه و نوشدارو بی‌اثره.
• جنگ: مرگِ سهرابِ نپیوسته به‌دستِ جمشید — همه‌یِ ضحاکیان به‌همراهِ ارمایل چشم باز می‌کنن و بدونِ دونستنِ نقشِ دقیقِ هم همدیگه رو می‌شناسن.
• ناتوانیِ ضحاک: دو شبِ پیاپیِ گرسنگی — ضحاک نامیرا می‌مونه ولی دیگه نمی‌تونه بکشه یا رهبری کنه؛ از اون شب ضحاکیان (بدونِ ارمایل) همدیگه رو می‌شناسن. نرم‌افزار این هنگامه رو خودش تشخیص می‌ده.

اجرایِ جمعِ شبانه، رأیِ چشم‌بسته و شناساییِ متقابل سرِ میز و با گرداننده‌ست.